Let’s talk about music III (PJ Harvey issue)

Καλησπέρα!

Όπως είχα πει και στο προηγούμενο let’s talk about music (μπορείτε να το δείτε εδώ) σήμερα θα κάνω ένα αφιερωμένη στην αγαπημένη μου γυναικεία φωνή την μία και μοναδική Polly Jean Harvey. Το κείμενο δεν θα είναι μια ακόμα βιβλιογραφία (μπορείτε να διαβάσετε αυτή που υπάρχει στο allmusic.com), αλλά μια προσπάθεια να σας παρουσιάσω τη δικιά μου σχέση με την αγαπημένη μου τραγουδίστρια.

Η καριέρα της Polly Jean λοιπόν χωρίζεται σε δύο εποχές:

  • Η πρώτη που είναι τα χρόνια της πρόκλησης, που ξεκίνα με το ντεμπούτο άλμπουμ της και τελειώνει με το Is this desire? και ανακηρύσσεται ως ένα από τα sex sympols της rock σκηνής παγκοσμίως,
  • Η δεύτερη πιο ώριμη εποχή, που ξεκινάει με το Stories from the city, stories from the sea και φτάνει μέχρι τώρα.

Την Polly Jean τη γνώρισα το 2001 με την κυκλοφορία του Stories from the city, stories from the sea. Ήμουν θυμάμαι ακόμα στο λύκειο και ότι είχα ανακαλύψει το avopolis και έπεσα πάνω στο review του Μάνου Μπούρα που ήταν διθυραμβικό και αποφάσισα να της δώσω μια ευκαιρία. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη να ξέρετε γιατί όπως γνωρίζετε δεν υπήρχαν τόρεντς ή ράπιντ αλλά μόνο το napster και σύνδεση μόνο 56Κ (what is adsl?). Έτσι για να ακούσεις ένα δίσκο έπρεπε να τον αγοράσεις, και τότε ακόμα τα δισκάκια ήταν ακόμα πανάκριβα. Anyway το θέμα είναι ότι το αγόρασα και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Τότε λοιπόν είναι που βρήκα και εγώ την θέα της ροκ και από τότε έγινα πιστός οπαδός της. Από αυτόν το δίσκο ένα τραγούδι για να ξεκινήσεις την ακρόαση του είναι το παρακάτω:

Η Polly Jean έκανε μετά τρία χρόνια για να βγάλει καινούργιο δίσκο οπότε μου δόθηκε και εμένα η ευκαιρία να μάθω την Polly Jean της πρώτης περιόδου. Αφού περιηγήθηκα στο διαδίκτυο ανακάλυψα ότι όλοι θεωρούσαν τον δίσκο της To bring you my love ως τον καλύτερό της και το Down by the water το αποκορύφωμα αυτού του δίσκου. Βέβαια τότε δεν είχα τη δυνατότητα να δω το κλιπ αλλά είχα καταλάβει από την ακρόαση του ότι σε η διαφορές της Polly Jean ανάμεσα στα δύο άλμπουμ είναι τεράστιες. Όταν μετά από λίγο καιρό είδα και το βίντεο κατάλαβα ιδίοις όμμασι το πόσο έχει αλλάξει.

Μέχρι να βγει και το πρώτο κακό άλμπουμ (όχι το Is this Desire? δεν είναι κακό άλμπουμ), το Uh huh her, είχα ακούσει και είχα αγαπήσει όλα τα άλμπουμ της πρώτης περιόδου και έτσι οι δεσμοί ήταν τόσο ισχυροί που θα της συγχωρούσα ότι και να έβγαζε από δω και πέρα. Έτσι μετά το To bring you my love, έμαθα το Rid of me,

το Dry,

και τέλος το Is this desire?

Τα δύο επόμενα άλμπουμ (Uh huh her & White chalk, βίντεο εδώ και εδώ) παρότι δεν μου άρεσαν πιστεύω πλέον ότι ήταν απαραίτητα για την ίδια προκειμένου να τα βρει με τον εαυτό της και να μας παραδώσει φέτος το masterpiece που λέγεται Let england shake. Το πρώτο της άλμπουμ με τόσο πολιτικό και αντιπολεμικό στοίχο. Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο της γενικώς αλλά σίγουρα είναι το καλύτερο της δεύτερης περιόδου.

Αυτά! Ελπίζω να μην κούρασα. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Καλή ακρόαση.

Υ.Γ. Την ώρα που έγραφα αυτό το κείμενο ο μηχανοκίνητος αθλητισμός έχανε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του. RIP Sic.

Advertisements

About chriszah

Ένας επαναστάτης του αυτονόητου. Προσπαθώ να μιλήσω οικονομικά σε μια χώρα γεμάτη "οικονομολόγους"... Στη φωτογραφία είναι το γιοφύρι της Άρτας. Δείτε όλα τα άρθρα του/της chriszah

2 responses to “Let’s talk about music III (PJ Harvey issue)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: