Στην Χώρα του Ποτε Ποτε

Καλησπέρα!

Σήμερα θα κάνω εισαγωγή όπως κάνουν οι τιβι αστέρες: Σήμερα λοιπόν έχω την χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο ιστολόγιο μου ένα καλό φίλο και συνάδελφο, τον Νίκο Κριμπά. Μου ζήτησε πριν λίγες μέρες να ανεβάσω ένα δικό του κείμενο και δέχτηκα με μεγάλη χαρά. Το κείμενο αυτό είναι ένας σχολιασμός των ημερών από μια διαφορετική, πιο οικονομική, σκοπιά. Είναι σίγουρα ενδιαφέρον όπως και τα στοιχεία που μας παραθέτει. Καλή ανάγνωση σας εύχομαι και όπως πάντα στο τέλος υπάρχει τραγούδι, επιλογή και αυτό του συντάκτη του άρθρου.

Ζούμε στην χώρα του πότε πότε ή του ποτέ ποτέ, ο καθένας μπορεί να το εκλάβει όπως θέλει, έτσι κι αλλιώς και στις 2 περιπτώσεις είμαστε εξολοκλήρου μέσα. Η χώρα μας διανύει μια ‘κρίση’ άνευ προηγουμένου, και λέω άνευ προηγουμένου γιατί παλιότερα δεν υπήρχε Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε κοινό νόμισμα (με το οποίο σαν κράτος είσαι απόλυτα δεσμευμένος) ούτε μεγάλοι οργανισμοί αξιολόγησης. Οργανισμοί αξιολόγησης που φαίνεται να έχουν εισβάλει στις οικονομίες των κρατών και να αξιολογούν κατά πόσο μια οικονομία μπορεί να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες οικονομικές συγκυρίες. Κατά βάση κρίνουν αν μια οικονομία έχει την δυνατότητα να δανείζεται και να ξεπληρώνει τα δάνειά της. Όλοι οι πολιτικάντηδες μιλούν για ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, μείωση του σπάταλου δημόσιου κράτους και για πολλά άλλα που μάλλον ούτε οι ίδιοι κατανοούν πλήρως. Για τον λόγο αυτό θα προσπαθήσω να τους βοηθήσω να «δουν» κάποια πράγματα.

Οι συνολικές επενδύσεις ενός κράτους αποτελούνται από 3 είδη επενδύσεων. Από τις πάγιες επιχειρηματικές επενδύσεις, τις επενδύσεις σε κατοικίες και τις επενδύσεις σε αποθέματα. Οι πάγιες επιχειρηματικές επενδύσεις περιλαμβάνουν τον εξοπλισμό και τα κτίρια που αγοράζουν οι επιχειρήσεις για να τα χρησιμοποιήσουν στην παραγωγική διαδικασία. Οι επενδύσεις σε κατοικίες, φαντάζομαι είναι πλήρως κατανοητό τι είναι (κύρια πηγή επενδύσεων στην Ελλάδα για πολλά χρόνια) και το τρίτο είναι οι επενδύσεις οι οποίες περιλαμβάνουν τα αγαθά που αποθηκεύονται από τις επιχειρήσεις για να χρησιμοποιηθούν κάποια άλλη χρονική στιγμή. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2006 μόνο η ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα είχε μείωση 19% από το 2005,και έβαινε αρνητική μέχρι το 2010 όπου η οικοδομική δραστηριότητα είχε μείωση 23%.

1.Μεταβολή Ιδιωτικής οικοδομικής δραστηριότητας

Έπειτα θα ήθελα να σχολιάσω τις άμεσες επενδύσεις για τα τελευταία έτη και μόνο. Αναφέρω ενδεικτικά (τα στοιχεία δημοσιεύονται στην Τράπεζα της Ελλάδος και είναι προσβάσιμα στο καθένα) ότι το σύνολο των άμεσων επενδύσεων είναι η διαφορά των επενδύσεων που γίνονται στην Ελλάδα από μη-κατοίκους στην Ελλάδα με τις επενδύσεις που γίνονται στο εξωτερικό από κατοίκους της Ελλάδας.

Ας δούμε λοιπόν πως πάμε στην προσέλκυση επενδύσεων από μη-κατοίκους στην Ελλάδα.

2. Μεταβολή Επενδύσεων προς την Ελλάδα από μη κατοίκους

Παρατηρούμε μια τρομακτική άνοδο το 2005 αφού οι επενδύσεις μη-κατοίκων στην Ελλάδα το 2005 ήταν στα 488 εκατ. Ευρώ ενώ το 2006 ανήλθαν στα 4.2 δις. Ευρώ και το 2010 στα 281 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι το επενδυτικό ενδιαφέρον προς την Ελλάδα έχει μειωθεί σημαντικά και το σίγουρο είναι ότι για να ανταπεξέλθει η οικονομία μας χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσέλκυση επενδύσεων, και από ότι παρατηρώ την μηνιαία κίνηση των επενδύσεων για το 2011 (τα οποία έχουν ανακοινωθεί  απλά για το λόγο ότι δεν είναι ετήσιο το νούμερο ακόμα, δεν θέλω να το ανακοινώσω) παρατηρώ ότι το 2011 δεν προσελκύσαμε σχεδόν καθόλου επενδύσεις, μάλλον το αντίθετο, τις διώξαμε. Αυτό μόνο εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε καταφέρει. Όποιος είναι «Θωμάς» τον προκαλώ να κοιτάξει το στατιστικό δελτίο οικονομικής συγκυρίας.

Θα προχωρήσω και στο αγαπημένο μου, το εμπορικό ισοζύγιο, δηλαδή τι εισάγουμε και τι εξάγουμε. καλύτερα όχι «τι», γιατί στην προκείμενη φάση δεν έχει και μεγάλη σημασία αλλά πόσο. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι το 2010 είχαμε εξαγωγές σαν χώρα 17 δις ευρώ και εισαγωγές 45.3 δις ευρώ.

3.Εμπορικό Ισοζύγιο

Παρατηρούμε ότι το εμπορικό ισοζύγιο είναι μονίμως αρνητικό. Άρα δεν είναι μόνο ότι εισάγουμε πολλά αγαθά, αλλά ούτε ότι δεν παράγουμε, αλλά ότι δεν δίνουμε έμφαση στα αγαθά που έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα σαν χώρα να τα εξάγουμε με μεγαλύτερη ένταση. Το φυσιολογικό είναι να με ρωτήσετε τι παράγουμε και θα σας απαντήσω πολύ γρήγορα, πατάτες (το σπόρο όμως τον εισάγουμε), λάδι (εισάγουμε), φέτα και πολλά άλλα όπως επιστήμονες, τεχνολογικές καινοτομίες και πολλά άλλα.

Αλλά αναρωτιέμαι συχνά αν είναι το εμπορικό έλλειμμα αυτό που πραγματικά φταίει ή είναι κάτι άλλο. Για τον λόγο αυτό θα προχωρήσω και θα μιλήσω για τα δημόσια έσοδα και τις δημόσιες δαπάνες. Θα αναφέρω για παράδειγμα ότι οι δαπάνες του τακτικού κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα 80 δις ευρώ ενώ τα έσοδα στα 59 δις ευρώ το 2010. Οι δαπάνες για προσωπικό ανήλθαν στα 24 δις ευρώ, οι δαπάνες για τόκους στα 13.2 δις ευρώ και λοιπές δαπάνες στα 35 δις ευρώ. Δεν θα αναλύσω τι είναι οι λοιπές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού αλλά το φυσιολογικό φαντάζει ότι οι μειώσεις ευθύς εξαρχής πρέπει να έρθουν από αυτό το περίεργο ποσό των 35 δις ευρώ των λοιπών δαπανών. Το λέω αυτό γιατί πριν αρχίσουμε ξανά την συζήτηση περί απολύσεων και λοιπά, είναι αναγκαίο να αναφέρω το εξής παράδειγμα, το κόστος απόλυσης ενός υπαλλήλου είναι πολύ μεγαλύτερο από το όφελος που θα είχε το κράτος από το να συνεχίσει να τον πληρώνει και εξηγούμαι.

Ο υπάλληλος αυτός για αρχή είναι ένα σταθερό έσοδο για το κράτος αφού το εισόδημα που λαμβάνει είναι διαφανές και δεν είναι δυνατόν να το αποκρύψει, άρα έχει σίγουρο φορολογικό έσοδο. Επίσης, ο υπάλληλος αυτός, θα καταναλώσει μέσα στο κράτος. Η κατανάλωση σημαίνει ότι το κράτος θα λάβει (σε φυσιολογικές περιπτώσεις κρατών) το Φ.Π.Α από την αγορά αυτή. Ακόμα σημαίνει ότι ο επιχειρηματίας από τον οποίο ο υπάλληλος αυτός θα αγοράσει το προϊόν θα είναι σε θέση να καταναλώσει και αυτός (με αγορές άλλων καταναλωτικών αγαθών) και να αποδώσει «τα του καίσαρος τω καίσαρι» (σε φυσιολογικά κράτη πάντα ξαναλέω) και έτσι να συνεχιστεί ένας ομαλός κύκλος.

Έστω τώρα ότι απολύουμε τον υπάλληλο αυτό, ναι ξέρω ξέρω θα μου πείτε ότι το κράτος δεν θα πληρώνει γαμ…τικα, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι και συνεχίζω, προσέλαβες ένα υπάλληλο το 1985, δεν θέλετε το 1985 γιατί ανήκετε σε αυτήν την μεριά… ωραία προσλαμβάνουμε ένα υπάλληλο το 1992 (έχουμε καλύψει και τους μεν και τους δε για να μην παραπονιέται κανείς), αυτός ο «κακός» υπάλληλος που έχει μπει με «κακό» τρόπο στο δημόσιο λαμβάνει ένα μισθό με τον οποίο έχει προγραμματίσει την ζωή του (σας προλαβαίνω και λέω κακώς, ότι θέλετε δεν σας χαλάω χατίρι) έχει αγοράσει ένα σπίτι με δάνειο, κάθε μήνα πάει στο παντοπωλείο, πληρώνει την ΔΕΗ και τα λοιπά, ψωνίζει το ρούχο του από τον τοπικό επιχειρηματία, αποδίδει τον φόρο του και τέλος αν του μείνει και μια δραχμή (χμμ) με συγχωρείται ευρώ, το αποταμιεύει κιόλας.

Εδώ σας θέλω, το 2011 αυτόν τον «κακό» άνθρωπο που φταίει για την κατάντια της χώρας (εδώ γελάμε), τον απολύω, αμέσως αμέσως θα σας αναφέρω 3 μεγάλα προβλήματα, πρώτον σταματάει να πληρώνει το δάνειό του (το κράτος χάνει από τον φόρο του δανείου), σταματάει να καταναλώνει (το κράτος χάνει το ΦΠΑ), ο επιχειρηματίας δεν έχει αγοραστή για το προϊόν του (άρα κατευθείαν το πρόβλημα μετακυλίεται αλλού και το κράτος συνεχίζει να χάνει έσοδα). Να συνεχίσω ή θέλετε να φανταστείτε; Επίσης δεν υπάρχει αποταμίευση, η τράπεζα δεν αποπληρώνεται και κατασχέτει το σπίτι του, να εργαστεί αλλού δεν γίνεται γιατί ο επιχειρηματίας θα πει ότι είναι μεγάλος σε ηλικία, και επίσης αποταμίευση δεν επιτυγχάνεται. Ο μεγάλος χαμένος ποιος είναι;

Για να καταλήξω και να μην κουράζω κανέναν θέλετε να απολύσουμε 200000 εργαζόμενους αύριο το πρωί, εγώ δεν λέω 200 χιλιάδες αλλά 355 χιλιάδες εργαζόμενους, γιατί μόνο 200 χιλιάδες; Εγώ λέω ότι είναι όλοι κακοί, να τους απολύσουμε όλους και να ξανακάνουμε προσλήψεις από την αρχή. Ξέρω ξέρω, έχεις αρχίσει και γελάς με τις βλακείες που λέω, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν σου φταίει το δημόσιο με την γενικότερη έννοια αλλά σου φταίνε πολλά άλλα πράγματα τα οποία δεν έχουν γίνει. Για παράδειγμα, δημόσιοι οργανισμοί που πραγματικά είναι ελλειμματικοί. Τόσα χρόνια δεν έβλεπε κανείς ότι ο ΟΣΕ ήταν ελλειμματικός(;;;)… ααα το έβλεπαν και τότε γιατί δεν έκαναν εκείνη την περίοδο τίποτα???? Να πάω αλλού όλοι παραπονιούνται ότι δεν παράγουμε τίποτα σαν κράτος επειδή όλοι έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι, αυτό μας έφταιγε ή απλά ότι οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από όλους τους πολιτικάντηδες ήταν στη βάση του ότι «… μην αγχώνεστε δεν τρέχει τίποτα, εδώ είναι το καλό το κράτος, επιδοτήσεις στους αγρότες, επιδοτήσεις σε μεγαλοεπιχειρηματίες όπου άνοιγαν μία επιχείρηση με κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια και έπειτα από 3 χρόνια έκλειναν τις επιχειρήσεις πιο πλούσιοι από πριν πάντα αλλά και χωρίς κανένα κόστος…» και τελικά αντί να προωθείται το υγιές επιχειρηματικό πνεύμα, το κράτος αγκάλιαζε το κάθε εφήμερο λαμόγιο υπό την σκέπη του και του παρείχε θαλπωρή και ζεστασιά.

Ο εξορθολογισμός του κράτους έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν φτάσουμε σε αυτήν την κατάσταση, όμως ακόμα δεν είναι αργά. Οι ιδιωτικοποιήσεις πολλών οργανισμών μπορούν να προχωρήσουν γρήγορα αλλά όχι σε τιμές κρίσης, δηλαδή πάρτε τσάμπα πράγμα. Βεβαίως να πουλήσουμε την ΔΕΗ, αλλά όχι αυτός που θα την αγοράσει μέσα σε 10 χρόνια να έχει «βγάλει» τα λεφτά του και από κει και πέρα να βγάζει καθαρό κέρδος, όπως γίνεται συνήθως.

Να προχωρήσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο και να σας πω πολύ απλά πώς μπορεί το κράτος να υποχρεώσει τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους (κάθε περιοχής) να δημιουργήσουν συνεταιρισμούς και να διακινούν τα προϊόντα τους από εκεί χωρίς μεσάζοντες (και να μην κλαίγονται ότι τα προϊόντα τους δεν πωλούνται ή για επιδοτήσεις, αυτές είναι οι κακές πρακτικές), να τους υποχρεώσει μέσα σε αυτούς τους συνεταιρισμούς να υπάρχει ένας διαχειριστής (manager)  ο οποίος θα μπορέσει να οδηγήσει τον συνεταιρισμό προς την εξαγωγική δραστηριότητα.

Να σας πω ένα ακόμα, να κρατήσει ένα φορολογικό σύστημα σταθερό για μια 10ετία, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να το αλλάζει κάθε έξι μήνες. Να υπάρχουν φοροαπαλλαγές για όσες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν συνεχώς νέους υπαλλήλους και επανεπενδύουν τα κέρδη τους στην χώρα (στο Dubai υποχρεούσαι να έχεις συνέταιρο ένα γηγενή έτσι ώστε ένα μέρος των κερδών να παραμένουν εκεί να μην πω για τον φορολογικό παράδεισο που έχουν δημιουργήσει οι κατά τα άλλα «Βάρβαροι»). Να σας πω ένα ακόμα… και τελειώνω, να κάνει ένα ενιαίο σύστημα όπου όλες οι κρατικές υπηρεσίες θα επικοινωνούν μεταξύ τους έτσι ώστε να είναι εύκολο να γίνει ο έλεγχος μιας εταιρίας ή ενός φυσικού προσώπου ή ακόμα και η έναρξη μιας εταιρίας. Είναι απαράδεκτο στην Ελλάδα του 2010, αν είσαι από την Θεσσαλονίκη και βρίσκεσαι για δουλείες στην Κρήτη και χρειάζεσαι μια φορολογική ενημερότητα, να μην μπορείς να την πάρεις από μια ΔΟΥ της Κρήτης γιατί απλά δεν υπάρχει καμία επικοινωνία μεταξύ των ΔΟΥ, πράγμα αδιανόητο. Πράγματα τα οποία έχουν ειπωθεί ότι θα γίνουν εδώ και χρόνια.

Επειδή κουράστηκα και εγώ θα καταλήξω με το να πω ότι όλα αυτά είναι μια μεγάλη κουβέντα, σίγουρες λύσεις δεν υπάρχουν ούτε μαγικά μαντζούνια. Κάποιες λύσεις μπορεί να είναι επίπονες, κάποιες μπορεί να μην φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να καταδικάζει τον συνάνθρωπο του την ώρα και την στιγμή όπου μπλε, πράσινοι, κόκκινοι, αχρωμάτιστοι και χρωματισμένοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί, εργαζόμενοι και άνεργοι θα υποστούμε τα ίδια μέτρα και αυτό όχι λόγω των δημοσίων υπαλλήλων. Απλά να σου υπενθυμίσω για το τέλος ότι για τον μήνα Νοέμβριο του 2011 ανακοινώθηκε το εκπληκτικό νούμερο των 1.000.000 ανέργων, και αυτό χωρίς να έχουμε απολύσει από το δημόσιο (Just food for thought). Είμαστε η χώρα του πότε πότε ας μην γίνουμε η χώρα του ποτέ ποτέ.

Ο Νίκος όπως έγραψα και πιο παραπάνω διάλεξε τρία τραγούδια για να συνοδεύσουν το κείμενο. Μάρκος Βαμβακάρης – Οι πρωθυπουργοί, The Clash – I Fought the Law & The Dead Kennedys – Holiday in Cambodia.

Advertisements

About chriszah

Ένας επαναστάτης του αυτονόητου. Προσπαθώ να μιλήσω οικονομικά σε μια χώρα γεμάτη "οικονομολόγους"... Στη φωτογραφία είναι το γιοφύρι της Άρτας. Δείτε όλα τα άρθρα του/της chriszah

3 responses to “Στην Χώρα του Ποτε Ποτε

  • Akatanomastos

    sigxaritiria gia to arthro!!!!!
    ise polu mprosta!!!!
    brvo kai ston admin!!!!!

  • firiki2010

    Πολύ ενδιαφέρουσα και «ισορροπημένη» ανάρτηση.
    Μερικές επισημάνσεις
    1 Η επιχειρηματολογία κατά των απολύσεων ορθή είναι αρκεί να μήν μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι «αφού οι απολύσεις οξύνουν το πρόβλημα, οι προσλήψεις θα το λύσουν». Νομίζω πως το κλειδί στο πρόβλημα είναι το πως χρησιμοποιείς το Χ ποσό που εξοικονομείς από μια απόλυση. Αν πχ απολύσεις ένα άχρηστο ΔΥ και προσλάβεις ένα χρήσιμο το συνολικό αποτέλεσμα στην αγορά θα είναι (σχεδόν) το ίδιο και θα έχεις ένα ΔΥ που θα κάνει δουλειά. Το πρόβλημα στην περίπτωση μας είναι ότι τα χρήματα με τα οποία πληρώνεις τον ΔΥ είναι δανεικά.
    2 Για να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα στο Δημόσιο ο κεντρικός στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία αποτελεσματικότερου Δημοσίου Μέσα; Οργάνωση, εκπαίδευση και κυρίως έλεγχος και αξιολόγηση. Η μείωση του προσωπικού θα έρθει μέσω των συνταξιοδοτήσεων αν τηρηθεί ο κανόνας 1/5 ή 1/10
    3 Οι αποκρατικοποιήσεις θα λειτουργήσουν στην παρούσα φάση και σαν εισπρακτικό και ανακουφιστικό μέτρο. Αν δεν πουλήσουμε τίποτα επειδή θα πρέπει να πουλήσουμε φθηνά υπάρχει ο κίνδυνος να βουλιάξουμε περισσότερο και αύριο να μπορούμε να πουλήσουμε μόνο φθηνότερα.

    Η ανάρτηση δίνει πολύ περισσότερη τροφή για σκέψη και συζήτηση, αλλά σταματώ εδώ

    Εμείς καλά φιλοσοφούμε και τα «σχεδιάζουμε» επί χάρτου. Κάποιοι πρέπει να τα υλοποιήσουν, πραγμα απείρως δυσκολότερο. Ξέρουν;;, Μπορούν;;; Συνηθισμένοι κι αυτοί όπως κι εμείς άλλωστε σε άλλες καταστάσεις…. αμφιβάλλω. Α, ναι… εκτός από πολύ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ χρειαζόμαστε και ΧΡΟΝΟ !

    • Nikos

      Αγαπητό firiki,

      Καταρχάς σ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις…

      Έπειτα θα ήθελα να σου πώ για το πρώτο σχόλιο ότι συμφωνώ μαζί σου και δεν υπονόησα ποτέ να γίνουν προσλήψεις. Αυτό θα ήταν θάνατος στην παρούσα φάση.
      Ακόμα, θα πρέπει να σού πώ ότι απολύσεις είναι αναγκαίο να γίνουν, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι κανείς τόσο αντικειμενικός ώστε να κάνει την αξιολόγηση και να κρίνει ποιός είναι ικανός, ποιός ανίκανος ή ποιός δουλεύει στο δημόσιο προς τον «συμφέρον» του (το λέω ευγενικά).
      Στο 2ο το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε κανόνες απλά, εκτός αν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένοι. Εννοώ ότι, αν το 1/5 ή το 1/10 είναι αυθαίρετο δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό. Υπάρχουν σίγουρα υπηρεσίες που έχουν έλλειμμα στο προσωπικό.
      Όταν λέμε ότι το δημόσιο είναι αναποτελεσματικό πάντα μας έρχεται ως πρώτο πρόβλημα ο εργαζόμενος, αλλά δεν είναι πάντα έτσι.
      Να στο θέσω αλλιώς και πολύ λαϊκά αν ένας υδραυλικός δεν έχει τα σωστά εργαλεία είναι λογικό να είναι αναποτελεσματικός. Αν κάποιον παραγωγικό εργαζόμενο τον τοποθετήσουμε σε ένα γραφείο όπου πάνω στο γραφείο υπάρχουν χιλιάδες φάκελοι με χαρτιά και του ζητήσουμε να βρεί ένα και μόνο όνομα, αυτόματα, καθίσταται αναποτελεσματικός. Άρα πολλές φορές στο δημόσιο δεν φταίει ο υπάλληλος αλλά γενικότερα η διάρθρωσή του(αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν υπάλληλοι οι οποίοι και στο πιο οργανωμένο δημόσιο να δούλευαν, θα ήταν και πάλι αναποτελεσματικοί και αντιπαραγωγικοί).
      Για το 3ο το μόνο που μπορώ να σου πώ είναι ότι σε οποιαδήποτε συμφωνία αγοραπωλησίας τέτοιου είδους παίζει σημαντικό ρόλο και το γενικότερο κλίμα της οικονομίας, αλλά έχει να κάνει και πόσο «δυνατός» είναι στις διαπραγματεύσεις αυτός που πωλεί. Εννοώ ότι για παράδειγμα υπάρχουν έμποροι που μπορούν να σου πουλήσουν το χειρότερο ποιοτικά προϊόν σε μια πάρα πολυ καλή τιμή για αυτούς. Αλλά υπάρχουν και έμποροι οι οποίοι μπορεί να πωλούν το καλύτερο ποιοτικά προϊόν και στην πραγματικότητα να μην μπορούν να προσεγγίσουν ούτε ένα πελάτη. Το παν είναι η διαπραγματευτική σου ικανότητα (ότι και αν σημαίνει αυτό). Και πάλι μην πάμε στο άλλο άκρο δεν εννοώ μίζες προς Θεού.

      Για να κλείσω οι επενδύσεις δεν έρχονται απο μόνες τους πρέπει να προσπαθήσουν οι «απο πάνω» να τρέξουν και να βρούν διαθέσιμους επενδυτές… δεν λέω ότι είναι εύκολο… απλά όλο τον τελευταίο καιρό όλοι αναλώνονται στα λάθος πράγματα (εσωκομματικά, προσέγγιση ψήφων και πολλά άλλα ). Το κράτος είναι μια ατμομηχανή η οποία συνεχώς χρειάζεται καύσιμο για να συνεχίσει…. Σκέψου μια επιχείρηση όπου ο επιχειρηματίας ασχολείται με όλα τα άλλα εκτός απο την επιχειρησή του, αυτή η επιχείρηση είναι καταδικασμένη…. Η πράξη είναι πολύ δυσκολότερη απο την θεωρεία, όλα αυτά είναι δύσκολα… γι αυτό και η πολιτική θέλει ανθρώπους που να μπορούνκαι, να το αξίζουν.
      Όχι να μπαίνουν στην βουλή για να εξασφαλίσουν την σύνταξη… Όταν εισέρχεσαι στην πολιτική δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι αγνώμων…..

      Υ.Γ. Οι επενδύσεις για να μιλήσουμε και λίγο πιο οικονομικά εξαρτώνται απο το επιτόκιο. Όταν λέμε επιτόκιο εννοούμε τον κίνδυνο, το ρίσκο που παίρνει ο επενδυτής για να κάνει την επένδυση. Αυτήν την στιγμή οι επενδύσεις στην Ελλάδα ενέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο απ ότι σε άλλες χώρες, αυτό συμβαίνει λόγω της γενικότερης αποδιοργάνωσης, ασταθές πολιτικό κλίμα, υπερβολικό δημόσιο χρέος, ασταθές φορολογικό σύστημα, κωλυσιεργία σε επενδυτικές προτάσεις που υπάρχουν αλλά δεν τολμούν λόγω πολιτικού κόστους(πιθανότατα), γραφειοκρατία, αναποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα, αναποτελεσματικά συνδικάτα-συνδικαλιστικές οργανώσεις(δεν εννοώ ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αλλά ότι η γενικότερη στάση τους είναι μηδενιστική, αντίθετοι στα πάντα) κ.α.

      Νίκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: