Ο νέος εύκολος εχθρός του έθνους

Καλό, ε;

Καλό, ε;

Καλησπέρα!

Τον τελευταίο καιρό και μετά την παραδοχή του ΔΝΤ (αλήθεια δεν είναι τρομερό πως ξαφνικά το ΔΝΤ έγινε ο καλός της υπόθεσης;) ότι χρησιμοποίησαν λάθος πολλαπλασιαστές για τον υπολογισμό των επιπτώσεων της περιοριστικής πολιτικής η εγχώρια πολιτική συζήτηση αναλώνεται γύρω από αυτό το θέμα και κατά πόσο είναι εφικτό μια αλλαγή πολιτικής τώρα που οι ξένοι «αποικιοκράτες» αναγνωρίζουν το λάθος τους. Όπως καταλάβατε λοιπόν βρήκαμε τον νέο εχθρό της Ελλάδα, αυτόν που φταίει για όλα τα δεινά και που πρέπει να αλλάξει για να σταματήσει ο κατήφορος…

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι ούτε τόσο απλά, ούτε τόσο ρόδινα. Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα, όπως εξηγεί και ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του ESM, ότι το 2009 με έλλειμμα στο 15,9% και χρέος στο 120% του ΑΕΠ δεν έχεις δυνατότητα για πολλούς πειραματισμούς.

Και πάμε τώρα στο «λάθος» του ΔΝΤ. Όπως εξηγεί πολύ εύστοχα η κ. Ξαφά στο άρθρο της «Το «λάθος» του ΔΝΤ» (πηγή):

Πολλά έχουν γραφεί για τη «λάθος συνταγή» του ΔΝΤ που υποεκτίμησε την επίπτωση της δημοσιονομικής προσαρμογής στο ΑΕΠ (τον «πολλαπλασιαστή»), βυθίζοντας την οικονομία σε δίνη ύφεσης και νέων μέτρων. Ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση ότι τα φορολογικά έσοδα τον Ιανουάριο είναι ανησυχητικά χαμηλότερα από τον στόχο, ακούγεται το επιχείρημα ότι πρέπει να τερματιστεί η λιτότητα και να ληφθούν μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης. Ποιος όμως ευθύνεται για το μπαράζ νέων φόρων και τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις; Από την αρχή της εφαρμογής του προγράμματος σταθεροποίησης το ΔΝΤ τονίζει την ανάγκη συρρίκνωσης του κράτους και περιορισμού της φοροδιαφυγής. Γι’ αυτό το Μνημόνιο περιλαμβάνει συγκεκριμένους στόχους μείωσης του προσωπικού στο Δημόσιο, ενώ το ΔΝΤ έχει στείλει 19 αποστολές τεχνικής βοήθειας για τη φορολογική διοίκηση από τον Μάιο του 2010 έως σήμερα. Για τα απογοητευτικά αποτελέσματα στους δύο αυτούς κρίσιμους τομείς ευθύνεται αποκλειστικά η κυβέρνηση και όχι το ΔΝΤ.

Τι θα άλλαζε αν είχε χρησιμοποιηθεί υψηλότερος πολλαπλασιαστής από την αρχή του προγράμματος; Θα είχε γίνει σαφές ότι χρειαζόμαστε μακρύτερη περίοδο προσαρμογής και διαγραφή χρέους. Και πάλι όμως θα έπρεπε να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα, που ξεπερνούσε τα 20 δισ. ευρώ το 2009, διότι απλούστατα κανείς δεν θα ήταν πρόθυμος να μας δανείζει αιωνίως αυτό το ποσό. Ο πολλαπλασιαστής εξαρτάται και από τη σύνθεση της δημοσιονομικής προσαρμογής. Οι οικονομετρικές μελέτες δείχνουν ότι τα προγράμματα σταθεροποίησης που βασίζονται κυρίως στην περικοπή των δαπανών έχουν μικρότερη αρνητική επίπτωση στο ΑΕΠ, και επομένως μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας, από αυτά που βασίζονται στην αύξηση των φόρων (Alesina & Ardagna, NBER 2009). Η σύνθεση των δαπανών έχει και αυτή σημασία: η μείωση δημοσίων επενδύσεων επιβαρύνει το ΑΕΠ περισσότερο από τη μείωση καταναλωτικών δαπανών. Το μείγμα προσαρμογής που επέλεξε η Ελλάδα, με τη συνεχή περικοπή του προϋπολογισμού δημοσίων επενδύσεων και το μπαράζ νέων φόρων, ήταν συνταγή για τη μέγιστη δυνατή μείωση του ΑΕΠ.

Για μια ακόμα φορά λοιπόν προσπαθούμε να βρούμε τρόπο για να γλυτώσουμε να κάνουμε αυτά που χρειάζονται για να αλλάξει η κατεύθυνση αυτής της κοινωνίας.
Ή όπως έγραψε ένας φίλος στο twitter:

Για τραγούδι λέω να σας βάλω the xx που τόσο σας αρέσουν και μου αρέσουν:

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι προφανώς προβοκατόρικη 😛

Advertisements

About chriszah

Ένας επαναστάτης του αυτονόητου. Προσπαθώ να μιλήσω οικονομικά σε μια χώρα γεμάτη "οικονομολόγους"... Στη φωτογραφία είναι το γιοφύρι της Άρτας. Δείτε όλα τα άρθρα του/της chriszah

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: